مقالات عمومی

بیماری لنگش گوسفند

تصاویری از علایم بیماری لنگش در گوسفندان

بیماری لنگش گوسفند

بیماری لنگش گوسفند

بیماری لنگش سم  گوسفندان

گوسفندان در معرض طیف وسیعی از بیماری های پا هستند که همگی باعث لنگش می شوند. اینها به ویژه در آب و هوای مرطوب هنگامی که آسیب پا و التهاب پوست گوسفند را در معرض عفونت قرار می دهند ، رایج هستند. برای اطلاعات بیشتر راجع به ساختار سم گوسفند مقاله ای تخصصی در این زمینه منتشر کرده ایم

FOOTROT (INCLUDING SCALD)

علائم بیماری فوت روت اسکالد

اغلب بیش از یک پا را درگیر می کند

سستی در موارد خفیف (معروف به سوزش)

کمی قرمزی بین انگشتان پا ایجاد می شود در موارد شدیدتر زیر بوق زدن (یعنی جداسازی) شاخ از سم. از پاشنه شروع می شودسپس به کف پا ، انگشت پا و در نهایت دیواره بیرونی پیشرفت می کندپاهای آلوده اغلب بو می دهند پاهای آلوده ممکن است مگس پران شوند

 علل ایجاد بیماری 

باکتری هایی که باعث ایجاد ضایعات پا می شوند Dichelobacter nodosus نامیده می شود

مگر در مواردی که قبلاً در سهام شما شیوع داشته باشد ، محتمل ترین راه معرفی باکتری ها به گله شما وارد کردن گوسفند  جدید آلوده است

باکتری های ایجاد کننده فوت روت می توانند در پای گوسفند حامل (یا بز) به طور نامحدود زندگی کنند

 در شرایط قرنطینه  اگر هفت روز گوسفند ، بز یا گاو علایم را  در خود نداشته است ، احتمالاً عاری از فوت روت  خواهد بود.

لنگش در گوسفند یکی از علل مهم خسارات مالی با هزینه ای بالغ بر 28 میلیون پوند برای صنعت بریتانیا در سال است. این امر پیامدهای رفاهی جدی ایجاد می کند و بر تصور عمومی از پرورش گوسفند تأثیر منفی می گذارد و سه میلیون گوسفند بریتانیایی تصور می شود که در هر زمان لنگ هستند. علاوه بر این ، تصور می شود که دو سوم از مصرف آنتی بیوتیک در گوسفند در درمان لنگش استفاده می شود. کاهش لنگش  یک منطقه کلیدی در مبارزه با مقاومت ضد میکروبی شناسایی کرده است.

بیشتر شیوع لنگش در گوسفندان ناشی از عفونت های باکتریایی است. Scald (درماتیت بین دیجیتال) و footrot ناشی از Dichelobacter nodosus است که می تواند به سرعت در آب و هوای معتدل گسترش یابد. درماتیت دیجیتالی گاوی مسری (CODD) با باکتری های Treponeme مرتبط است که به گله های گوسفند آلوده وارد می شوند ، اما بسیاری از ضایعات CODD همچنین حاوی باکتری های پا هستند. علل کمتر شایع لنگش غیر عفونی هستند و شامل گرانولوم انگشتان پا ، آبسه های خط سفید یا انگشتان پا و سم پوسته ای یا بزرگ شده است.

علائم بالینی لنگش سم 

سوزش شایع ترین علت لنگش در بره ها است و بیشتر در شرایط مرطوب زیر پا ، اغلب در اواخر بهار رخ می دهد. در علف ، شیوع در بره ها بسیار بیشتر از میش ها است ، اما هنگامی که بستر کاه خیس و گرم می شود ، میش می تواند در میش های مسکونی مشکل ساز شود. پوست بین پنجه ها قرمز و متورم است و توسط یک لایه نازک ترشح سفید پوشانده شده است. هیچگونه زیرانداز دیوار یا کف سم وجود ندارد.

شرح وضعیت بیماری 

سوزش باعث لنگش شدید موقتی می شود که در چرای دام اختلال ایجاد می کند اگرچه گوسفند یک تا دو روز پس از درمان مناسب سالم می شود. درمان سریع اطمینان می دهد که هیچ تاثیری بر میزان رشد ندارد. درمان با تاخیر می تواند باعث عدم افزایش وزن یا حتی کاهش وزن شود. پوسیدگی پا  یک بیماری بسیار دردناک است و حیوانات مبتلا می توانند به سرعت وزن خود را کاهش دهند. گوسفندهای مبتلا به پوسیدگی پا بسیار لنگ هستند ، به مدت طولانی دراز می کشند و ممکن است روی پای آسیب دیده تکیه نداشته باشند. وقتی هر دو پای جلویی آسیب می بینند ، گوسفندان روی زانو راه می روند. تورم و مرطوب شدن پوست بین پنجه ها وجود دارد و عفونت گسترش می یابد تا بافت شاخ کف پا جدا شود و در موارد نادیده گرفته شده به طرف دیوار کشیده شود. یک ترشح مشخص و بدبو وجود دارد. کل کپسول سم ممکن است در موارد شدید ریخته شود و عفونت مزمن منجر به شکل نادرست و بزرگ شدن سم شود.

گوسفندان مبتلا به CODD لنگش شدیدی را نشان می دهند که معمولاً روی یک پنجه یک پا تأثیر می گذارد و تمایلی به تحمل وزن ندارد. در ابتدا زخم های کوچکی در نوار کرونر (محل اتصال دیوار سم و پوست موی پشت) ایجاد می شود که می تواند آنقدر شدید شود که کل کپسول سم جدا شود. آسیب ناشی از CODD می تواند آنقدر شدید باشد که رشد مجدد شاخ برای همیشه آسیب ببیند. در مراحل اولیه همه گوسفندان مبتلا لنگ نخواهند بود ، بنابراین بررسی دقیق حیوانات خریداری شده برای علائم CODD ضروری است.

گرانولوم انگشتان پا تورم دردناک و قرمز ناشی از بافت در حال رشد است که در اثر پیرایش بیش از حد یا تحریک مزمن ناشی از ضایعات درمان نشده یا تحریک شیمیایی ایجاد می شود. درمان آنها مشکل است و باید از دامپزشکی مشاوره گرفت.

هنگامی که پا در اثر عدم سایش ، بدون عفونت ، بیش از حد رشد می کند ، دیوار و شاخ انگشتان پا می تواند بلند و شل شود. به این می گویند سم پوسته و ممکن است باعث لنگش نشود. نفوذ خط سفید – جایی که دیوار و زیره به هم متصل می شوند – توسط سنگ یا اجسام تیز باعث بیماری خط سفید می شود. این می تواند باعث لنگش شود و عفونی شود و به آبسه خط سفید برسد که ممکن است از دیوار بالا رفته و در بالای پا منفجر شود.

تشخیص همه علل لنگش گوسفند باید با بازرسی پا پس از حذف هرگونه آلودگی تأیید شود.

در مواردی که شک دارید ، به ویژه برای تشخیص CODD یا مشکوک به ایجاد تاول در اطراف نوار کرونری ، باید از مشاوره دامپزشکی استفاده کرد.

رفتار
موارد جداگانه جوش را می توان با استفاده از اسپری های آنتی بیوتیکی آئروسل درمان کرد. هنگامی که چندین حیوان مبتلا می شوند ، درمان همه گوسفندهای گروه در محلول 10 درصد سولفات روی یا 3 درصد فرمالین در حمام پا معمولاً کنترل موثری را فراهم می کند. حمام پا آنتی بیوتیک موجه نیست.

گوسفندها بعد از حمام پا باید در منطقه ای خشک بایستند تا فرمالین یا سولفات روی روی پاها خشک شود – طراحی تجهیزات جابجایی ضروری است. معمولاً برای جلوگیری از انتقال بیماری و گوسفندان لنگ ، لازم است که حمام پا را در هفته یا دو فواصل هفتگی در طول دوره خطر تکرار کنید. برای درماتیت بین دیجیتال نیازی به کوتاه کردن پا نیست

درمان فعلی 

توصیه شده برای پوسیدگی پا ، تزریق اکسی تتراسایکلین طولانی مدت به عضله با دوز 10 میلی گرم بر کیلوگرم ، همراه با حذف هرگونه زباله از فضای بین دیجیتال و استفاده از اسپری آنتی بیوتیک است. اکثر گوسفندان در عرض چند روز از لنگش بهبود می یابند ، تعداد کمی از آنها ممکن است تا 10 روز طول بکشد و ضایعات نیز در یک دوره مشابه بهبود می یابند. گوسفند مبتلا باید با سایر گوسفندان تحت درمان مشابه جدا شوند. اندام تحت درمان را علامت گذاری کنید و اطمینان حاصل کنید که هرگونه درمان لنگش برای هر حیوان ثبت شده است. درمان پوسیدگی پا با آنتی بیوتیک های طولانی مدت در خانواده ماکرولیدها مانند تولاترومایسین (Draxxin) باید توسط دامپزشک مورد بحث و بررسی قرار گیرد.

این گروه از آنتی بیوتیک ها گاهی اوقات بسیار مهم تلقی می شوند و توسط برخی از طرح های اطمینان و زنجیره های غذایی محدود می شوند. جدا كردن شاخ سم در مواردي كه پوسیدگی پا وجود دارد ، بافت در حال رشد (كوريوم) را در معرض خطر قرار مي دهد و باعث آسيب مي شود و باعث تاخير در بهبود و گاهي منجر به گرانولوم انگشتان پا مي شود. همچنین روشی موثر برای انتشار باکتری های پا است و توصیه نمی شود. هنگامی که ضایعه پای پا برطرف شد و کوریم دردناک نمایان نمی شود ، باید شاخ بسیار شل را با دقت کوتاه کنید. پاشنه پا یک روش موثر برای درمان پوسیدگی پا نیست و غلظت بالای فرمالین باعث درد و افزایش تشکیل گرانولوم می شود.

درمان سم پوسیده که باعث لنگش می شود

کوتاه کردن دقیق پا برای برداشتن شاخ شل است. موارد بیماری خط سفید و آبسه خط سفید هر دو نیاز به پیرایش دقیق پا برای از بین بردن مواد خارجی دارند و اجازه می دهند که چرک در صورت وجود تخلیه شود. در صورتی که پا داغ یا متورم باشد آنتی بیوتیک لازم است. پیشگیری و کنترل استراتژی های کنترل لنگش در گوسفند بر اساس برنامه پنج نقطه ای است که در مزارع انگلستان نشان داده شده است که در کاهش بروز لنگش به سطوح بسیار پایین بسیار موثراست. عناصر با هم برای کنترل لنگش کار می کنند:

  • افزایش مقاومت طبیعی ژنتیکی
  • کاهش چالش بیماری
  • افزایش ایمنی بدن

ژنتیک

یک عنصر ژنتیکی برای حساسیت به سوزش و پا وجود دارد. کشتار تهاجمی برای برداشتن گوسفندانی که لنگشان مکرر است ، به طور مزمن آلوده شده اند یا پاهای آنها به شدت ناهنجار شده است ، انعطاف پذیری گله را افزایش می دهد. از قوچهایی که دارای موارد داغ یا پای پا بودند پرورش ندهید.

قرنطینه

از آوردن گوسفندهای خریداری شده یا بازگرداندن آنها به سوی مزرعه از ورود گونه های جدید پا یا CODD جلوگیری کنید. با دامپزشک خود کار کنید تا مطمئن شوید برنامه قرنطینه شما قابل دستیابی و م effectiveثر است. حیوانات باید پاهای خود را با دقت معاینه کرده و طبق توصیه پزشک معالجه کنند. یک دوره 28 روزه قبل از مخلوط شدن با گله توصیه می شود اما به توصیه های برنامه سلامت گله خود پایبند باشید.

درمان

درمان سریع و م andثر و جداسازی حیوانات مبتلا ، گسترش باکتری ها را کاهش می دهد. حمام پا فقط برای جوش زدن مناسب است. کوتاه کردن پا برای جوش ، پای پا یا CODD مناسب نیست و فقط باید برای سم پوسته یا شاخ شل به محض بهبود ضایعات استفاده شود. طبق برنامه بهداشت گله خود ظرف سه روز پس از شناسایی لنگش درمان کنید و در صورت عدم قطعیت تشخیص ، از دامپزشک مشورت کنید.

اجتناب از عفونت 

اطمینان حاصل کنید که در شرایط پا خطر عفونت در حین جمع آوری ، حمل و نگهداری را به حداقل برسانید. تغذیه کنندگان و مشروب خواران را به طور مرتب به مناطق تمیز منتقل کنید. چرای دام را بچرخانید تا از تجمع باکتری ها در مراتع جلوگیری شود. دروازه ها و آهنگ ها را بهبود بخشید. از حمام پا در مواقع پرخطر به عنوان یک اقدام پیشگیرانه استفاده کنید ، به عنوان مثال قبل از مسکن و بعد از تجمع برای کاهش سطح باکتری در پا.

واکسیناسیون 

با واکسیناسیون ، ایمنی بدن را در برابر جوش ، پای پا و CODD افزایش دهید. بهترین زمان و تعداد دوزها را برای محافظت از گله در بیشترین زمانهای خطر با دامپزشک خود در میان بگذارید.

درماتیت دیجیتالی واژن (CODD)

درماتیت دیجیتالی گوسفندی (CODD) از نظر بالینی با پوسیدگی ناشی از D. nodosus متفاوت است و اغلب به شیوه های درمانی پذیرفته شده برای پوسیدگی پا پاسخ نمی دهد ، که معمولاً اولین نشانه وجود CODD در گله است. تفاوت اصلی بین پوسیدگی معمولی پا و CODD ، منشا ضایعه اولیه در نوار کرونر است. عفونت از محل اتصال بند کرونر و دیواره سم شروع می شود و عفونت به لایه های حساس زیر شاخ حمله می کند (Egerton، 2007). کوچک شروع می شود و باعث جداسازی دیواره سم و نوار کرونر می شود. به سمت پایین انگشت پا گسترش می یابد. عفونت حاد پا اغلب با وجود اسپیروکت ها همراه است. وقتی عفونت همزمان پوسیدگی پا و CODD وجود داشته باشد ، تشخیص می تواند پیچیده باشد. CODD معمولاً روی هر دو پنجه ، شکاف و اغلب پوست بالای سم تأثیر می گذارد. شاخ ممکن است کاملاً جدا شود ، اما برخلاف پوسیدگی معمولی پا ، بند کرونری که در آن شاخ جدید تولید می شود ممکن است به طور دائمی آسیب ببیند و در نتیجه نیاز به کشتن حیوان داشته باشد (هاروود و کتل ، 1997 ؛ هاروود و همکاران ، 1997 ؛ زمستان ، 1997). غالباً کل محفظه شاخ ریزش می کند و یک کنده دیجیتالی خام باقی می ماند. این بیماری ممکن است به سرعت در یک گله گسترش یابد ، بنابراین باید تشخیص داده شود تا CODD از پوسیدگی پا و سایر شرایط پا متمایز شود. در صورت عدم تشخیص دقیق ، باید با جراح دامپزشک تماس بگیرید.

شلی هوف

خط سفید محلی است که در آن شاخ دیوار سم به کف آن می پیوندد. این منطقه به طور طبیعی ضعیف در شاخ است ، و دو مشکل وجود دارد که می تواند در اینجا رخ دهد ، هر دو در نهایت منجر به لنگیدن می شوند ، اما معمولاً عفونی نیستند: گوسفند لنگ – شلی هوف اولین مشکل انحطاط گسترده خط سفید است. به این سم پوسته گفته می شود و دارای جیب هایی است که با خاک و سایر آوارها ، جایی که دیوار سم جدا شده است ، برخورد می کند. موارد خفیف ، که لزوماً منجر به لنگش نمی شود ، بسیار شایع است. موارد شدیدتر منجر به آبسه و لنگش می شود (اسکات و هندرسون ، 1991). مشکل دوم زمانی ایجاد می شود که آبسه انگشت پا در امتداد خط سفید ایجاد شود. چرک ایجاد می شود و حیوان به شدت لنگ می شود. برخی از حیوانات حملات مکرر را تجربه می کنند ، احتمالاً به دلیل نقص دائمی در شاخ.

آبسه پا آبسه پا می تواند در قسمتهای عمیق سم ایجاد شود و اغلب مفصل پدال را تحت تاثیر قرار می دهد. هنگامی که عفونت در مفصل ایجاد شد ، آسیب دائمی اجتناب ناپذیر است. پنجه آسیب دیده متورم و بسیار دردناک است و علائم نکروز قابل مشاهده است. چرک ممکن است از طریق نوار کرونر یا بین پنجه ها منفجر شود. ممکن است حیوان به دلیل تغییر شکل دائمی لنگ شود (Egerton، 2007). آبسه پا یا گرانولوم

گرانولوم گرانولوم یک منطقه توت فرنگی شکل از گوشت مغرور است که در محل آسیب پا رشد می کند. شاخ پوشیده نمی تواند به طور طبیعی رشد کند. این اغلب در اثر کوتاه کردن بیش از حد پا ایجاد می شود که منجر به خونریزی می شود ، اگرچه سایر علل آسیب پا ممکن است نقش داشته باشند. معمولاً باعث ایجاد یک سم بزرگ و بد شکل می شود ، زیرا حیوان به دلیل لنگش مزمن وزن کامل خود را روی پا نمی گذارد (اسکات و هندرسون ، 1991). برای مطالعه در مورد کنترل و پیشگیری از گرانولوم ها اینجا را کلیک کنید سایر شرایط ایجاد کننده لنگش در گوسفند دلایل دیگری نیز برای لنگش وجود دارد که عبارتند از: مرض پا و دهان بیماری مشترک بیماری عضلات سفید ورم پستان اورف

Scald and Foot-rot

یک بیماری پیچیده و بسیار مسری است که در اثر عفونت هم افزایی دو باکتری بی هوازی ، Dichelobacter nodosus و Fusobacterium necrophorum ایجاد می شود و دارای بوی بدی است که اغلب با چرک خاکستری همراه است (گرین و جورج ، 2008) به D. nodosus بدون آسیب قبلی به پا نمی تواند به درم حمله کند (Beveridge، 1941) و نمی تواند بیش از 10-7 روز در محیط در شرایط رطوبت و دمای مطلوب باقی بماند. دو فرضیه برای نقش F. necrophorum در داخل مجموعه پا وجود دارد: یا F. necrophorum برای ایجاد درماتیت بین دیجیتالی قبل از عفونت D. nodosus مهم است و از این رو باعث شروع بیماری می شود (Roberts and Egerton، 1969) ، یا F. necrophorum هنگامی که ضایعه در حال توسعه ایجاد می شود ، در ماندگاری و شدت پای پا نقش دارد ، به عنوان یک عامل بیماری زای فرصت طلب و ثانویه (Witcomb et al، 2014، 2015) ایفای نقش می کند. زیرگونه Fusobacterium necrophorum subsp. تصور می شود که necrphorum بیماری زایی بالاتری نسبت به زیرگونه funduliforme دارد ، که ممکن است در مورد دخالت این باکتری در مجتمع بیشتر به ما بگوید (Maboni et al، 2016). عفونت F. necrophorum به خودی خود باعث ایجاد وضعیتی به نام درماتیت سوزش ، نوار یا تخمدان بین دیجیتالی (OID) می شود و فقط بر روی پوست بین پنجه ها ، در فضای بین دیجیتال تأثیر می گذارد. اسکالد اغلب بی بو است ، پوست مرطوب و دردناک است و گاهی مایع خاکستری/سفید در آن وجود دارد. Scald تهاجمی نیست و باعث جدا شدن شاخ از بافت های عمیق نمی شود. معمولاً در گوسفندانی که به طور مداوم در معرض مراتع مرطوب قرار دارند یافت می شود (Egerton، 2007).

با این حال ، آسیب به پوست در اثر سوختگی ، به D. nodosus اجازه می دهد تا به لایه های عمیق تر حمله کرده و در آنجا از کلاژن تغذیه کند. هنگامی که D. nodosus ایجاد می شود ، F. necrophorum می تواند عمیق تر به بافت ها نیز برسد ، جایی که به التهاب بیشتر و آسیب بافتی ناشی از عمل اگزوتوکسین های آن کمک می کند. طغیان سوختگی (OID) معمولاً در بره های مرتعی و در میان میش هایی که روی نی نگهداری می شوند ، مشاهده می شود. شرایط مرطوب پوست بین دیجیتالی را مستعد OID می کند. پوسیدگی پا در هوای گرم و مرطوب در خارج از منزل به آسانی گسترش می یابد (کراس ، 1978 ؛ کراس و پارکر ، 1981) و هنگام نگهداری گوسفندان (هندرسون ، 1990). در شرایط دمایی مطلوب ، D. nodosus می تواند تا 6 هفته در قطعات سم شاخ زنده بماند (Whittington، 1995).

عوامل خطر پوسیدگی پا گوسفندهای خریداری شده محتمل ترین منبع عفونت D. nodosus هستند نژاد-همه نژادهای گوسفند قادر به پوسیدگی پا هستند ، اگرچه پیشنهاد شده است که برخی از نژادهای ابتدایی گوسفند یافت شده در انگلستان ، مانند سوای ، کمتر مستعد هستند و نژادهای محبوب در استرالیا و نیوزلند مانند مرینوس بسیار مستعد است (امری و همکاران ، 1984) محیط مزرعه – انتقال از یک گوسفند به گوسفند دیگر همیشه از طریق سطحی که گوسفند در آن نگهداری می شود اتفاق می افتد. بنابراین محیط در انتقال پوسیدگی پا در یک گله بسیار مهم است (گرین و جورج ، 2008) آسیب به یکپارچگی پا ، ناشی از: شرایط مرطوب چمن درشت کوتاه کردن پا – نه تنها با آسیب رساندن به سم ، بلکه از طریق انتقال باکتری از یک حیوان به حیوان دیگر در دستگاه برش.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *